O desenvolvedor forma parte do código: Non existe o desenvolvemento obxectivo. O software non é unha ferramenta, senón a pegada binaria do estado mental, da presión arterial e da ira do programador ese día.

O caos é sagrado: Se un algoritmo é demasiado transparente, resulta sospeitoso. O verdadeiro código gonzo é coma unha selva: perigoso, escuro, e só o seu creador sabe onde están as trampas.

Probas no servidor de produción: As probas unitarias son o deporte dos covardes e dos burócratas. O verdadeiro programador gonzo depura directamente en produción, entre os berros dos usuarios.

A documentación é ficción: Os comentarios engadidos ao código non son explicacións, senón monólogos internos, manifestos políticos ou berros de auxilio. Quen non entende o código non é digno de utilizalo.

O punteiro (pointer) é o señor: Usa unha linguaxe de programación na que non te limiten! A xestión directa da memoria é a garantía da túa liberdade. O uso de tipos seguros non é máis ca unha cadea. Usa os enderezos de memoria coma se non houbese mañá. O Memory Leak é o teu berro que ninguén escoita.

Arquitectura baseada na cafeína: A calidade do código é directamente proporcional á cantidade de estimulantes consumidos e inversamente proporcional ao número de horas dedicadas a durmir.

A mensaxe de erro como arte: A mensaxe de erro non debe axudar, senón impactar. O usuario debe sentir o desprezo da máquina e do seu creador en cada Runtime Error.

Nunca limpes (Refactor): O que escribiches unha vez en estado de transo é sagrado. Se o tocas para facelo «máis bonito», matas a alma do software.

O prazo é só unha suxestión: O programador gonzo non traballa segundo o reloxo, senón que cabalga as ondas da inspiración e do pánico. O código está rematado cando o desenvolvedor cae rendido.

O software debe ser imprevisible: Nun bo programa gonzo sempre hai un pouco de aleatoriedade. Se cada vez que se preme un botón ocorre o mesmo, é un aburrido produto industrial, non arte.

Responsabilidade? Excluída: O contrato de licenza debe constar dun único punto: «Se arranca, é problema teu». O desenvolvedor non é Deus, só unha testemuña da destrución da máquina.

A estratexia de saída: Cando o proxecto se derrube, non deas explicacións. Borra o historial de Git, queima o disco duro e busca un lugar en México onde non haxa cobertura móbil.